تنها در معبر آیینه ها نشسته ام شب را با مژگانم خلوتی است.

                     دو ستاره غریب در کهکشانهای مردمکم سرگردانند.

                     به دنبال قتل گلی در کابوس برگی به خواب رفته بودم و اکنون

                     در هذیان سیاره بی گناهی دست و پا میزنم.

                     من همان سایه ام که پس از گسترش کویرها و انسداد قنات ها

                     کنار بابونه ای مجروح به زمین فرو رفته ام...

                     اینک این هبات آیینه ای من است.من از مومیایی خاک به درآمده ام

                     از خیالات ابرگیر و مه آلود وارسته ام و اکنون در سرزمینی

                     سکونت دارم که اسباب بازی کودکانش زمان است.

                     دیگر مرا در حزن زمین بجویید که آوای من از فراسوی ابرها می آید...