ای نازنین لبانت را از خنده باز کن

  تا بتوانم عشق را در سرخی و قشنگی لبانت دریابم

        و با یک بوسه مزه عشق را بچشانم

و پشت میله های قفس غم آواراگی ام را احساس نکنم

              تا از بیهودگی نجات یابم

     ای نازنین اگر تو بخواهی از من جدا شوی

          آسمان چشمهایم ابری خواهد شد

              تیرگی آن را می پوشاند

و قطره قطره اشک را بر گونه ام نمایان می کند

         بیا که تنها نگاهم به دنبال توست

                 ای نازنین یار

به چه مانند کنم سرخی لبهای تو را:

        به یک لاله شاداب که نشسته لب کوه

                      به سرابی که نمایان بود در جام بلور

                                 به صفای گل سرخی که بخندد درباغ

                                            یا به یاقوت درخشانی در نور چراغ