عشق با تمام شکوه خود در خانه قلب مرا هم به صدا درآورد و با خود

کوله باری از مهرو محبت را به ارمغان آورد. آمد و در قلبم طوفانی به پا

کرد طوفانی که همراه با عشق و محبت بود. طوفانی که از دریای چشمان تو

برخاست و بر ساحل قلب من لنگر انداخت.

طوفانی که افکار افسار گسیخته مرا چون کشتی سرگردان بر روی موجهای

اقیانوس چشمانت متلاطم ساخت. نمی دانم ناخدای این کشتی سرگردان

تو هستی یا نه؟ ولی می دانم که سکانداری افکار پریشانم را بر عهده می گیری

و آن را به جزیره آرامش و آسایش می رسانی. می دانم که تو منجی این افکار

پریشان منی...