وقتی از هیاهوی آدمها دلم می گیرد و روحم همچون تشنه ای دریای آرامش را

جستجو می کند پرنده ی خیال را به سوی افق بی انتهای یاد تو می فرستم و آنگاه

تلاطمهای امواج شور عشق تو قلبم را تسکین می دهد.

                غروب زیباست

                                      نه در دل غربت

           اسیرم زخمی از تیر نگاهت

                                         گرفتارم بر زنجیر نگاهت

           ندارم لحظه ای از تو رهایی

                                          منم پیوسته درگیر نگاهت