ای آرزوی من تو همان عشق منی که ز دیار دور پرپرزنان  به کلبه ی من پر کشیده ای.

بر بامم ای پرنده ی عشق خوش آمدی. در کلبه ام بمان با من بمان که یک عمر بی امید همراه

هر نسیم به گلزار عشق ها در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم. می خواستم گلی که دهد بوی

آرزو اما نیافتم. شب ها بس دراز با دیدگان مات بر مرکب خیال نشستم امیدوار دنبال یک

ستاره فضا را شکافتم. می خواستم ستاره ی امید خویش را اما نیافتم.

روزهای تلخ غمگین همراه موجهای خروشان و بی امان تا عمق بی کرانه ی دریا شتافتم

شاید بیابم آن گوهری را خواستم اما نیافتم. امروز یافتم گمشده ای که در قلبش عمر من گذشت.

ای عشق سحر با باز شدن چشم تو به صبح می رسد.

گنجشک ها برای بیداری تو نجوا می کنند. خورشید به مهمانی پوست می آید در اتاقی که

به وسعت قلب من است.

چشمهای زیبایت به من یاد داد که چگونه به افقهای روشن زندگی بنگرم. واژه های تو را

می سرایم با بند بند وجودم تو را از آزادی سپید بال پرندگان از آبی  پرصلابت دریاها تو را

از پهنه ی بی کران آسمانها می ربایم و در قلب دلم می نشانم.

تو ناشناخته ترین حس دنیا هستی بمان که بی تو بودن را تعبیری نیست.