ای آشناترین! روی آسمان آبی طرح یک زمین سبز را می کشم و خانه ای  را که

با چشمان تو با مهربانی ات آباد می شود صدایت را به همه ی پرستوهایی که از

زمستان باز گشته اند نشان بده چه عاجزانه در پی تو ترانه ساز می کنم اگر بدانم

صدای تو چه وقت می آید قلبم را به پیشوازش می فرستم و دسته ای نرگس برایش

خواهم چید هر چند می دانم صدای تو از همه ی نرگس ها خوشبو تر است.

باورم کن ای باور سبز! با من بخوان تا گیتی را در واژه ها مان خلاصه کنیم.

من جلوه ی هستی را در نیمه چشمانت دیدم زلالی آب و رقصندگی دریا را در

سفیدی چشمانت نظاره گر شدم. استقامت کوه در میان قامت تو موج می زند

من فردایم را در میان دستهایت حس می کنم .