نیمه شب هنگامی که گل های صورتی باغ از نسیم بهاری ناز و کرشمه بر اندام خود

می دهند و پرتو نقره فام ماه روی بسترم سایه می گستراند, در آن زمان که پهنه ی سیاه

آسمان, ستاره های الماس گونه ی خویش را نمایان می کند و پر پرستو های عاشق سر بر

بالین هم می نهند قلبم در اندوه فراغت اشک ریزان سیاهی را سپید می کند.

هنگامی که درخشش دیدگانت آسمان ابری چشمان بی فروغم را روشن می کند

قلبم سنگری می سازد تا تلالو نورانی ات را در میان دیوارهایش نگه دارد...

                 لحظه هایم را مرور می کنم

                 در هر گوشه این تکرار

                 اسم تو را می جویم

                وقتی خسته از دست همه می نشینم

               کنار تنهایی خویش نگاه پر محبتت کمکم می کند

گر چه از دوری این فاصله ها مایوسم از همین فاصله دور تو را می بوسم...